Eurocardsharing

Go Back   Eurocardsharing > General Discussions > General Satellite News > Latest Satellite News (Dutch)

Latest Satellite News (Dutch) Discussion, WikiLeaks en The Guardian: het verslag van een moeizame samenwerking at General Satellite News forum; Julian Assange, oprichter en voorman van WikiLeaksDe WikiLeaks-onthullingen van 2010 ontlenen hun kracht mede aan de samenwerking tussen rebellen van ...

Reply
 
LinkBack Thread Tools Display Modes
WikiLeaks en The Guardian: het verslag van een moeizame samenwerking
Old
  (#1)
Bacteria
Administrator
 
Bacteria's Avatar
 
Offline
Posts: 96,015

Level: 124 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Life: 4638 / 4638
Magic: 32005 / 101755
Experience: 68%

Thanks: 1,107
Thanked 5,578 Times in 1,419 Posts
Join Date: Oct 2006
Age: 37
WikiLeaks en The Guardian: het verslag van een moeizame samenwerking - 20-January-2011, 08:40

Julian Assange, oprichter en voorman van WikiLeaksDe WikiLeaks-onthullingen van 2010 ontlenen hun kracht mede aan de samenwerking tussen rebellen van het web en journalisten van traditionele printmedia van internationale naam en faam. Maar die samenwerking was van meet af aan moeizaam, en eindigde in ruzies en verwijten over en weer door de enorme mentaliteitsverschillen tussen de partners, en door de arrogante verdeel-en-heerspolitiek van Julian Assange. Op zeker moment dreigde Assange zelfs met een rechtszaak tegen The Guardian, de Britse krant die het verstandshuwelijk tussen web en print wist te sluiten en tot het einde regisseerde. Dat blijkt uit een fascinerend verslag in het nieuwste nummer van het Amerikaanse maandblad Vanity Fair.Collateral MurderOfschoon WikiLeaks al vier jaar bestaat, begon de opmars van de organisatie pas echt met de publicatie van Collateral Murder op 5 april 2010. Op deze video is te zien hoe de bemanning van een Amerikaanse Apache-helikopter het vuur opent op een groep mensen in de Iraakse hoofdstad Baghdad, onder wie een fotograaf van het persbureau Reuters en zijn chauffeur, en een ambulance die probeert de slachtoffers van de beschieting te helpen. Tijdens dit incident vielen twaalf doden. Later werd de Amerikaanse soldaat Bradley Manning gearresteerd en opgesloten in een gevangenis in Koeweit omdat hij de video en duizenden geheime documenten aan WikiLeaks zou hebben doorgespeeld. Reuters probeerde vergeefs de beelden van de camera in de Apache te verkrijgen via een beroep op de Amerikaanse Freedom of Information Act. De bemanningsleden van de helikopter zijn nooit vervolgd. Een miljoen dollar aan donatiesIn juni 2010 las Nick Davies, onderzoeksjournalist bij The Guardian en auteur van Flat Earth News, een geruchtmakend boek over de ontaarding van de journalistiek, het nieuws van Manning's arrestatie in zijn eigen krant. Davies besloot meteen alles in het werk te stellen om Julian Assange te spreken te krijgen. Voor WikiLeaks kwam de internationale ophef over Collateral Murder geen moment te vroeg. In januari was de site, die draait op veel vrijwilligers en giften van sympathisanten, nog een tijdje plat gegaan door gebrek aan geld. Maar de Baghdad-film bracht ongeveer een miljoen dollar aan donaties binnen. "Holy moly!"Uiteindelijk kreeg Davies Assange in Brussel te pakken. "Ik heb documenten van ieder incident in Afghanistan van de laatste zeven jaar waarbij Amerikaanse soldaten betrokken zijn," onthulde de WikiLeaks-voorman. "Holy moly!," riep Davies. "Ik heb ook verslagen van al zulke incidenten in Irak sinds maart 2003," voegde Assange daaraan toe. Hij liet tevens doorschemeren een derde archief te hebben, van boodschappen van Amerikaanse diplomaten van over de hele wereld aan hun meerderen in Washington, en een vierde: de persoonlijke files van alle gevangenen in Guantnamo Bay. The Pentagon PapersDavies waarschuwde Assange dat deze schatkamer aan materiaal de publieke opinie onverschillig zou laten als hij de documenten zonder verdere toelichting, ordening of duiding op het web zou zetten. Niemand zou dan immers de moeite nemen de vele duizenden documenten te lezen. Assange en hij waren het er snel over eens dat The New York Times in de publicatie van de archieven moest worden betrokken. Die krant had in 1971 The Pentagon Papers geopenbaard over de oorlog in Vietnam, en daarmee een rechtszaak uitgelokt die had geleid tot baanbrekende jurisprudentie over de persvrijheid. Met die geschiedenis in gedachten zou de Amerikaanse overheid het nooit aandurven The New York Times te vervolgen voor de openbaring van de WikiLeaks-geheimen, zo schatten Davies en Assange in. Onbeperkte inzage via het webMaar dankzij Davies' interventie kreeg The Guardian een leidende rol in een onwaarschijnlijk partnerschap. WikiLeaks geloofde heilig in de zelfredzaamheid van de internetgemeenschap. Naar de stellige overtuiging van Assange en veel van zijn medewerkers had de internetgemeenschap recht op onbeperkte inzage in de enorme hoeveelheden geheime en vertrouwelijke documenten, zonder tussenkomst van journalisten en eindredacteuren. Genteresseerde lezers moesten hun eigen selectie uit dat materiaal kunnen maken, en zelf kunnen bepalen wie zij wilden laten meegenieten. Alan Rusbridger, hoofdredacteur van The GuardianDe strenge wetten van de journalistiekDe journalisten van The Guardian opereerden volgens de strenge wetten van de klassieke journalistiek. Zij wilden een eigen selectie maken voor hun lezers, bronnen en betrokkenen beschermen tegen gevaren als gevolg van de onthullingen, en wederhoor plegen bij Amerikaanse en andere overheden. Davies en Assange spraken af een 'donkere kamer' in te richten in het kantoor van The Guardian om het materiaal gezamenlijk te onderzoeken. Assange pakte een servet van zijn hotel, omcirkelde bepaalde woorden die daarop stonden afgedrukt en schreef er met een ballpoint bij: "Geen spaties." Zo formuleerde hij het wachtwoord dat Davies en de zijnen toegang zou geven tot de documenten over Afghanistan, het eerste archief van WikiLeaks. Het embargo van WikiLeaksZodra de documenten waren gedownload, nodigde Alan Rusbridger, de hoofdredacteur van The Guardian, zijn collega Bill Keller van The New York Times uit te komen meelezen. Keller stuurde Eric Schmitt naar Londen, een van zijn meest ervaren specialisten in militaire zaken. Schmitt kon verzekeren dat het materiaal echt was, en zonder beperkingen kon worden gebruikt. Op n uitzondering na: de beide kranten zouden zich houden aan een embargo totdat WikiLeaks zelf klaar was om de documenten te publiceren. Assange haalt Der Spiegel erbijIntussen bood Assange ook het Duitse weekblad Der Spiegel inzage in zijn documenten, zonder The Guardian en The New York Times in te lichten. Niettemin mochten de Duitsers aanschuiven bij het onderzoek in de donkere kamer in Londen, en maakten de twee kranten en het weekblad 'samen uit, samen thuis'-afspraken over de omgang ermee en de publicatie ervan. Een tweede verrassingOp 24 juli 2010, n dag vr de overeengekomen gezamenlijke publicatie, zorgde Assange voor een tweede verrassing. Die dag werd Nick Davies van The Guardian gebeld door een collega van het Britse commercile tv-station Channel Four. "Jij raadt nooit met wie ik hier zit," zei de Channel Four-man. "Ik zit hier met Julian Assange. Hij heeft mij zojuist alle Afghanistan-files gegeven." Davies was razend. Assange kwam aan de telefoon en claimde ten onrechte, volgens Davies "dat wij van meet af aan hebben afgesproken dat ik op dit moment de televisie erin zou betrekken". Sinds dat moment hebben Davies en Assange geen woord meer met elkaar gewisseld. De Afghanistan War LogsDe zogenoemde Afghanistan War Logs werden gepubliceerd door WikiLeaks zelf, The Guardian, The New York Times, Der Spiegel en Channel Four. De meest spraakmakende onthullingen: honderden Afghaanse burgerdoden door toedoen van Westerse troepen, een geheime eenheid van de Amerikaanse Special Forces die Taliban-leiders opjoeg en doodde, en de overtuiging van Amerikaanse autoriteiten dat de Taliban werden geholpen door de Pakistaanse geheime dienst. WikiLeaks deed een late en halfslachtige poging tot eindredactie, en hield vijftienduizend van de negentigduizend documenten achter. Maar sommige documenten die de organisatie wel op het web zette, onthulden namen van individuele personen die daardoor gevaar konden lopen. De oorlog in IrakTwee weken later, zo was het plan, zouden de drie bladen meewerken aan de publicatie van het tweede archief, over de oorlog in Irak. Halverwege die periode kreeg David Leigh, hoofd onderzoeksjournalistiek bij The Guardian, telefoon van Assange. Of Leigh naar The Frontline Club in Londen wilde komen. Daar vertelde Assange dat hij ook het Bureau of Investigative Journalism, een non-profitgroep, Channel Four en Al Jazeera bij de Irak-files wilde betrekken, en vroeg hij Leigh om uitstel zodat de nieuwe partners zich in het materiaal konden verdiepen. Een brief voor Julian AssangeLeigh zei zes weken respijt te kunnen regelen, maar alleen wanneer Assange hem het derde en potentieel meest explosieve WikiLeaks-archief zou overhandigen: de boodschappen van Amerikaanse diplomaten. In ruil eiste Assange een brief, ondertekend door Alan Rusbridger, waarin deze beloofde te wachten met publicatie van deze documenten totdat de leider van WikiLeaks het groene licht gaf. Die brief kreeg Assange. Onrust binnen WikiLeaksIntussen was binnen WikiLeaks onrust en onenigheid ontstaan over het eigenmachtige optreden van Assange. Sommige van zijn medewerkers vreesden dat diens nadruk op Afghanistan en Irak de andere informatie waarover de organisatie beschikte, zou doen ondersneeuwen. Sommigen vonden het ook onverantwoord zomaar alles rijp en groen op het web te publiceren, zoals Assange leek te willen. De strafklacht van sexueel misbruik door twee Zweedse vrouwen tegen de WikiLeaks-voorman, in augustus 2010, zette de onthullingsoperatie nog meer onder druk. De problemen van The GuardianDe regisseurs van The Guardian hadden hun eigen problemen. De Britse krant combineert een lange en eerbiedwaardige geschiedenis van onafhankelijke journalistiek met een vroeg en scherp oog voor de mogelijkheden van het internet. De historie gaat terug tot The Peterloo Massacre uit 1819, een demonstratie in Manchester waarbij door politiegeweld elf doden vielen. Ooggetuige John Edward Taylor, een jonge zakenman, baarde groot opzien met een verslag in een lokale krant. Twee jaar later stichtte hij de Manchester Guardian. "Tot in de eeuwigheid"In 1872 nam zijn neef Charles Prestwich Scott het roer over. Bij het honderdjarig bestaan van zijn krant in 1921 formuleerde Scott een soort journalistieke grondwet: "Comment is free, but the facts are sacred." Na zijn dood brachten zijn nazaten Scott's fortuin en de krant in 1936 onder in een onafhankelijke stichting, die statutair beloofde The Guardian "tot in de eeuwigheid" op de been te houden. In 1993 ontfermde de Scott Trust zich ook over de noodlijdende zondagskrant The Observer. Om zijn belofte te kunnen nakomen, kocht de Trust winstgevende bedrijven zoals Trader Media, uitgever van autobladen enwebsites, die eventuele verliezen op de kranten moeten compenseren. Het verval van The GuardianJarenlang maakte The Guardian goede winsten. Maar uiteindelijk werd ook die krant ingehaald door het verval van de dagbladsector: in 2009 verloren The Guardian en The Observer samen 38 miljoen pond, ongeveer evenveel als het jaar daarvoor. De kranten stuurden 203 journalisten naar huis, maar houden er nog altijd 630 over. Ook de andere dochters van de Guardian Media Group doen het inmiddels slechter. Op zoek naar geld verkocht de Trust enkele jaren geleden al de helft van Trader Media aan Apax, de investeringsfirma die de Nederlandse krantenuitgever PCM vrijwel bankroet achterliet. Volgens Vanity Fair overweegt de Trust nu ook de andere helft van Trader Media te verkopen. Een mega-website, maar geen geldDe website van The Guardian behoort al jaren tot de meest populaire nieuwssites ter wereld. De site nam een enorme vlucht in de VS na Nine-Eleven in 2001, omdat hij in tegenstelling tot de meeste Amerikaanse media de oorlog in Irak kritisch bleef volgen. Inmiddels komt tweederde van de vele miljoenen bezoekers van buiten Engeland. Maar de Amerikaanse pendant Guardian America moest in 2009 worden gestaakt bij gebrek aan inkomsten. The Guardian heeft nooit een cent weten te verdienen aan zijn enorme aanhang op het web. Smaadprocessen en onthullingenRusbridger houdt de site koppig gratis, en blijft investeren in onderzoeksjournalistiek. De vele grote onthullingen in The Guardian staan in schril contrast tot de oplage van de papieren krant, die inmiddels is geslonken tot 283.000 verkochte exemplaren alleen The Independent is kleiner in Engeland. Wat de winst- en verliesrekening verder onder druk zet, zijn de talloze smaadprocessen die The Guardian en The Observer te verduren krijgen van de doelwitten van hun onthullingen. De meeste worden gewonnen, maar zij zadelen de kranten wel op met torenhoge advocatenkosten. Het grillige gedrag van AssangeEn nu dreigde zelfs Julian Assange met zo'n proces. In oktober 2010 had The Guardian het derde archief met de diplomatieke boodschappen in handen gekregen via een ontevreden WikiLeaks-medewerker. Nu was de krant niet langer gebonden aan de embargo-afspraak met Assange, en dat kwam goed uit. Door het grillige gedrag van Assange, die eigenmachtig afspraken bleef maken met steeds weer andere mediapartners om het risico voor WikiLeaks zoveel mogelijk internationaal te spreiden, waren Rusbridger en de zijnen toch al tot de conclusie gekomen dat er met hem niet viel te werken. Hevige hoestaanvallenOp 1 november kwam een getergde Assange op bezoek, in het gezelschap van een advocaat. Bleek en zwetend hij werd al weken geplaagd door hevige hoestaanvallen zei de WikiLeaks-voorman de krant voor de rechter te zullen slepen als The Guardian zich niet zou houden aan het embargo. De problemen bij WikiLeaks hadden hem op scherp gezet. Door het vele werk aan de archieven waren ook de kosten van de organisatie gexplodeerd, terwijl de donaties waren geslonken door de Zweedse sexzaak en de interne verdeeldheid. Na uren vergaderen, waarbij koffie en wijn rijkelijk vloeiden, wist Rusbridger de rel te sussen door de publicatie van de diplomatieke boodschappen uit te stellen en Assange toe te staan weer een paar nieuwe partners toe te voegen: de Franse krant Le Monde en het Spaanse dagblad El Pas. "Mutualization"De publicatie van het derde WikiLeaks-archief op 29 november 2010 bezorgde de website van The Guardian vier miljoen unieke bezoekers, het grootste aantal ooit op n dag. Dat was de beloning voor wat Rusbridger "mutualization" noemt: de combinatie van klassieke journalistiek met ongeremde verspreiding van informatie via internet. Hij heeft concessies gedaan om die formule te laten werken, en Assange ook: uit het derde diplomatieke archief heeft WikiLeaks alleen de documenten gepubliceerd die ook door zijn partners uit de traditionele media zijn geopenbaard. VerstandshuwelijkMaar het is zeer de vraag of dit verstandshuwelijk ooit zal worden herhaald. "Geen van de partners," aldus Vanity Fair, "heeft zijn eigen benadering prijsgegeven, of zal dat doen, of kn dat ooit doen." Het conflict tussen The Guardian en WikiLeaks is "zo oud als de beschaving zelf tussen zij die hechten aan de instituties en zij die alles wantrouwen wat die instituties voortbrengen". Bij het sluiten van de markt "heeft geen van beide de overhand en geen van beide kan zonder de ander".

More...

Regards,

www.eurocardsharing.com
   
Reply With Quote
Reply

Bookmarks


Currently Active Users Viewing This Thread: 1 (0 members and 1 guests)
 
Thread Tools
Display Modes

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off
Trackbacks are Off
Pingbacks are Off
Refbacks are Off

Forum Jump



ECS on RSS ECS on Twitter ECS on Facebook ECS on Youtube
Follow us on:

Powered by vBulletin
Copyright 2002 - 2010, Jelsoft Enterprises Ltd.
SEO by vBSEO ©2011, Crawlability, Inc.
Dreambox